25 juli 2004 : IRONMAN ZURICH in 14hr59'11" (3de IRONMAN wedstrijd)
Zwemmen : 1hr24'52"
Wissel 1 : 6'03"
Fietsen : 7hr51'46"
Wissel 2 : 7'00"
Lopen : 5hr29'28"
Totaal : 14hr59'11"
Rond 16 uur arriveer ik in
Zurich. Meteen op zoek naar de aanbevolen camping die op 1 km van de start
ligt nabij Wollishofen. Maar het valt tegen : ze zit proppensvol, een
echte mierennest, praktisch geen parkeergelegenheid. Ik bedank hiervoor en
ga op zoek naar een andere camping. Helaas is dit de enige camping in
Zurich. En hotel ligt net buiten mijn budget. Na een uurtje file rijden
(van stoplicht naar stoplicht)in Zurich-city beland ik op de baan naar
Luzern. 15 km verder ligt camping Sihlwald, gelegen in het midden van een
prachtig natuurgebied vol bos en groen. Plaats zat om tent en wagen te
zetten. Geen enkel spoor van andere triatleten te zien. Volop rust, net
wat ik nodig heb. Installeren, uitpakken, eten, drinken,
luieren.
Vrijdag 23 juli 2004 : Vandaag wordt het tot 34 graden
warm. Maar volgens mij is het meer. In de voormiddag haal ik mijn
startnummer + bijhorend materiaal af, net na de middag volg ik de
wedstrijdbriefing in het engels. Eigenlijk verneem ik weinig nieuws. De
hitte en vochtigheid is moordend. Ik heb de trein genomen tot aan het
spoorwegstation Leimbach en dan verder te voet naar de finish-zone
gekomen. Alleen is de afstand langer dan gepland en moet ik zelfs een
heuvel oversteken. Tijdens de terugweg pakken donkere wolken zich samen en
begint het te onweren. Ik haal net de trein als de regen met bakken naar
beneden valt. In totaal zeker 2 uur moeten wandelen met veel bergop, niet
ideaal op 1 dag voor de wedstrijd. Verder nog genoeg eten : spaghetti,
brood, fruit....
Zaterdag 24 juli 2004 : Ik slaap uit tot 10
uur, maak mijn fiets klaar, raap alles samen voor zwemmen, fietsen, lopen
en rust verder tot ongeveer 15 uur in de namiddag. Parkeren in Zurich is
echt een hel. Gelukkig vind ik in Brunau een gratis (Hoe is het mogelijk
!) parkeergelegenheid, op 10 minuten wandelafstand van de finish. Met de
fiets naar de wisselzone voor de bike check-in voor het inleveren van de
fiets + helm. Ik ontmoet mijn clubmaat Peter Vervoort die me verteld dat
het fietsparkoers vrij lastig is : 2 steilere beklimmingen en 1 minder
steile maar lange. Ik heb het fietsparkoers niet verkend en besluit om
morgen tijdens de wedstrijd wel te zien welke verrassing er mij te wachten
staat.
Terug richting camping, maar het lichaam is totaal uitgerust en
van slapen komt er niet veel in huis : ongeveer 3 uurtjes. Ik moet denken
aan de slapeloze nacht van Erik in Frankfurt.
Zondag 25 juli 2004 :
Rond 3 uur wordt ik wakker. Tot 4 uur eet ik wat : mueslirepen,
abrikozen, rozijnen + drinken. Dan een douche nemen, klaarmaken + vertrek
naar parking.
- 5.15 hr : het is nog vroeg, maar ga al van parking
naar de wisselzone.
- 5.30 hr : er zijn al veel atleten als ik aankom.
Eerst 2 drinkbussen aan de fiets hangen (1 met druivesuiker in en 1 met
squeezy). In de zak steek ik mijn loopkledij + fietskledij.
- 6.15 hr
: ik kleed me om en doe mijn wetsuit aan. Dan 500 m verder te voet naar de
startzone. Ongeveer 1200 deelnemers + supporters troepen samen ronde de
smalle startzone op het strand. Eerst wat inzwemmen in het water. De
temperatuur valt mee : ongeveer 22 graden schat ik. Er komt een beetje
water binnen in mijn zwembril, maar na wat aanspannen is dat ook
verholpen.
- 7.00 hr : wat een schitterend zicht : meer dan 1000
atleten in hun wetsuit en met gele badmusts staand samengetroept op het
strand. Ik heb me uiterst links geplaatst en ben fier om hier tussen deze
elite te staan.
Het startschot volgt, ik wacht ongeveer 20 seconden tot
de grootste massa te water is en ga dan rustig van start.
Ik kan meteen
crawl zwemmen zonder problemen. Echt niet veel last van andere zwemmers.
We moeten 2 ronden afleggen en rond 5 boeien draaien. Het zwemmen gaat
goed, maar toch niet echt lekker zoals in Gerardmer of Frankfurt. Het
lichaam voelt niet uitgerust aan en het zwemmen vergt meer kracht. Toch
gaat het technisch goed. Ook wat orientatie betreft gaat het redelijk :
het deelnemersveld is in de breedte uitgesmeerd over zeker 100 tot 200
meter en ik weet niet wat ik ervan moet denken : zijn het de anderen die
zigzag aan het zwemmen zijn of ligt het aan mij ? Toch passeer ik onderweg
min of meer de tussenboeien die de kortste lijn aanduiden.
Midden in
het meer is er zelfs een golfslag waar te nemen, net zoals in zee.
Als
ik uit het water kom kijk ik op mijn horloge : ongeveer 1hr25'. Wat
redelijk goed is.
Bij het wisselen neem ik rustig de tijd om de wetsuit
uit te doen en weg te steken. Ik heb een probleem met mijn shirt dat
gekrompen lijkt te zijn : ik trek het over mijn hoofd, maar dan raakt het
klem aan mijn borst. Zeker 3 minuten heb ik nodig om het over het natte
lichaam te trekken. Ik voel me wat idioot hier onder het oog van al die
toeschouwers. Helm en bril op, schoenen aan en eindelijk ben ik
weg.
Het fietsen gaat goed : vlakke weg en ik begin meteen te drinken.
De eerste 20 km gaat het verder langs de rand van de Zuricher See. Tempo
zit goed : 30 km per uur, dit terwijl ik van plan was een gemiddelde van
26 km per uur aan te houden. Ook is het nog mistig.
Na die 20 km gaat
het eerst licht bergop. Maar na Meilen en Uetikon (km 22 tot km 25) gaat
het steeds steiler : dit is "The Beast". Het is langer dan ik verwacht. Op
de weg staan slogans zoals "PUSH IT", en ik moet werkelijk pushen om
omhoog te komen. Dan enkele kilometer lekker bergaf naar Egg.
Hier
begint de tweede beklimming richting Forch, niet zo steil maar wel lang en
steeds steiler wordend. Wat verder volgt een steile afdaling naar
Kussnacht. Zo steil zelfs dat ik in de remmen moet gaan. Waar anderen tot
95 km per uur naar beneden "vallen", ga ik liever in de remmen als ik piek
op 75 km per uur. Bij een eventuele val blijft er niet meer vlees over
!
Na Kussnacht terug vlak langs het meer, passeren langs de finish en
op weg naar Kilchberg. Daar wacht een korte, steile beklimming (80 meter
hoogteverschil) met de naam Heartbreak Hill. En ja, mijn hart breekt bijna
als ik op volle kracht moet gaan tot boven. Hier veel supporters. Oef,
bergaf naar de finish en eerste van de 3 ronden volbracht.
Maar de zon
begint te schijnen en de temperatuur klimt tot 25 graden. De volgende 2
ronden wordt het lastig tijdens de beklimmingen. Tweemaal moet ik stoppen
en mijn schoenen uitdoen om een lichte kramp onder mijn voetzolen weg te
werken. Het valt mij op dat er veel sterke atleten meedoen. Ook is er
weinig controle door de weinige "race marshalls" die op hun moto's
rondrijden : er wordt zelfs in groepen gefietst, op het randje af van
stayeren !
Al op het einde van de eerste ronde wordt ik voorbijgestoken
door de eerste triatleet : wat een sterk prestatie !
Eindelijk, na
7hr51' op de fiets bereik ik de wisselzone. Valt nog mee vind ik. Rustig
omkleden en here we go.
De laatste beklimming van Kilchberg zit nog in
mijn kleren. 4 ronden van iets meer dan 10 km. Ik plan om elke ronde te
doen in 1 uur en daarna telkens 5 minuten te reserveren voor toiletbezoek
+ stretching. En het gaat redelijk in de eerste ronde. Parkoers niet echt
vlak met soms vals plat, bruggetjes die kracht vergen.... De stukken in de
zon zijn er mij teveel aan. Door overvloedig te sponzen tracht ik het
lichaam koel te houden. Ook zoveel mogelijk eten en drinken.
Bij het
begin van de tweede ronde komt de gevreesde man met de hamer. En het is
een zware mokerslag die ik te verduren krijg. Alle energie lijkt op te
zijn. Mentaal wil ik wel, maar het lichaam vind geen krachten om constant
te blijven lopen.
Ik moet stappen, joggen, stappen... Elke ronde vergt
meer en meer tijd.
Op het einde van de 3de ronde heb ik het mentaal
héél lastig, wil zelfs opgeven. Maar ik denk aan Erik en andere clubmaten.
"Hoe kan je nu opgeven op 10 km van het einde van een IRONMAN ?", hoor ik
ze al zeggen. Ik doe voort, al was het maar voor hen. Die medaille drijft
me voor. De laatste van de 3, maar ook mentaal de zwaarste. De slogan van
Erik "Mietjes worden gemaakt, niet geboren" gaat door mijn hoofd.
Nog
3 kilometer gaat het moeilijk, maar dan plots vind ik nieuwe krachten, kan
zelfs blijven lopen zonder te stappen. Er is terug energie door het
lichaam opgenomen ! Zelfs het steil bruggetje doe ik al lopend, vooral
door de luide aanmoedigingen van de omstaanders.
Nog enkele honderden
meters. Ja, ik heb het gehaald. De laatste 100 meter is een rechte lijn
naar de finish. Alle energie laat ik nu vrijkomen in een knallende
eindspurt. Yes !! Net onder de 15 uur binnen. Geen supertijd, laat staan
een goeie tijd, maar ik heb het gehaald. Grote opluchting, een beetje
gemengde gevoelens wegens dit mindere resultaat...
Maar als ik nu de
123 opgaves bekijk mag ik fier zijn om toch volgehouden te hebben.
Men
geeft mij een handdoek, medailles zijn er jammer genoeg tekort. Die wordt
opgestuurd. Net iets wat elke finisher maandenlang naar verlangt ! Ik
troost me met de gedachte dat er thuis nog 2 andere hangen
Vlug mijn
finisher-diploma afgedrukt. Dan kledij uit, een lekkere jet-stream douche,
daarna languit liggen in een bubbelbad...En naar de vreettent : spaghetti,
cola, brood...Genoeg nu. Vandaag zeker 20 liters gedronken en toch niet
voldoende genoeg. Wat een lichaam allemaal moet lijden !
Dan naar de
wisselzone : fiets afhalen, met heel het boeltje naar de auto stappen (met
helaas nog enkele beklimmingen via trappen). IRONMAN : you can do it !
In de tent val ik als een blok in slaap.
Maandag 26 juli 2004
: Om 7 uur opgestaan. Lichaam voelt redelijk aan, benen zijn wel moe.
Nog een verkwikkende warme douche, dan meteen naar huis. Onderweg 3
hamburgers opgegeten, 's avonds nog lekkere chinees gegeten. Thuis is
iedereen elders, waar weet ik niet.
Het voelt zo onwezenlijk : de
strijd is gestreden, de 3 IRONMANS in 4 weken zijn volbracht. De euforie
is voorbij, je kan ze jammer genoeg niet blijven vasthouden. Geen direkt
doel meer voor de eerste weken.
Eerst wat uitrusten, dan er in het
najaar nog eens flink tegen aan gaan met enkele marathons, triathlon van
Almere en Nice...triatlon, a way of living
Nog een welverdiende PROFICIAT PETER voor clubmakker PETER VERVOORT
die een kwalificatie voor Hawaii verdiende !!!
<
