IRONMAN KLAGENFURT 2005 - 3 juli 2005

De derde IRONMAN van dit jaar zit erop en dat 2 weken na die van Nice. In totaal geen fysiek nadeel gehad of nog resterende vermoeidheid ondervonden. Alleen het lekkere Oostenrijkse eten (Wienerschnitzel, pommes frites,...) zorgde voor wat overlast door extra kilo's in de schaal te gooien.
Volgende IRONMAN is die van Zurich binnen 2 weken, waardoor 3 IRONMANS in 4 weken tijd gedaan worden. Waarmee de prestatie van 2004 nogmaals bevestigd wordt.

- Plaats : 1722/1796 in 14hr48'48"
- Zwemmen : 42'14" +  38'59" =  1hr21'13" (1542ste)
- wissel 8'12"
- Fietsen : 7'36'16" (1891ste)
- wissel 10'55"
- Lopen : 5hr32'10" (1592ste) 

In totaal 158 opgaves en 9 gediskwalificeerd : 158 DNF - 9 DISQ

index: <<-- previous 1 2 3 4 next -->>

123 images

VERSLAG :
Woensdag 29 juni : vertrek om middernacht. Eerst de auto voltanken voor de lange rit van 1100 km autostrade naar Klagenfurt. Ook nog wat euro's tanken aan de bankautomaat. Dan via Aarschot naar autostrade richting Lummen en Aken.
Donderdag 30 juni : via Nederland belanden we in Duitsland. Maar ik ben moe en stop voor een slaappauze van bijna 1 uur. Dat is genoeg om terug wakker te zijn. Verder voorbij Aken naar Keulen tot afrit Kerpen. Via Frankfurt, Koblenz, Karlsruhe en Heidelberg komen we zo te Munchen. Even de ring rond deze stad nemen langs de oostrand en dan gaat het richting Alpen en Oostenrijk. Juist voor Salzburg is de grens waar ik een wegenvignet voor 10 dagen koop.
Voorts gaat het nog door de Tauerntunnel waar tol moet betaald worden (10 euro). In de namiddag belanden we te Krumpendorf, een dorpje op 3 km van Klagenfurt en de start. We hebben Hotel Hüdelist, een centraal maar rustig gelegen hotel met veel groen en parkeermogelijkheden. Even vlug inchecken en dan eerst de tweepersoonskamer inspecteren. Die valt mee : badkamer met douche, balkon met uitzicht ops straat, TV, op 2de verdieping gelegen.
Eerst al het materiaal naar boven brengen waaronder de fiets en dan alles uitpakken en in kast leggen. Op TV kijken wat de meteo zegt : voor vrijdag veel regen maar zondag zou het zomers warm worden. Zit er dus goed uit.
Dan op het bed wat uitrusten van de lange rit tot het avondeten in het hotel. We zitten zo goed als alleen in dit hotel. Je zou niet zeggen dat het al zomervakantie is ?
Vrijdag 1 juli : Lekker ontbijt met buffet. Het spek en eieren laat ik voorlopig links liggen, ook al heb ik grote goesting. We besluiten om in de voormiddag naar de wedstrijdzone te rijden voor de registratie en om wat foto's te maken. Ik draag mijn T-shirt van IRONMAN NICE die ik 2 weken voorheen heb gedaan. Dat lokt de aandacht van heel wat buitenlanders die ook willen weten of ik die gedaan heb. Doet wel leuk om zo in de belangstelling te staan !
Om 11 uur volgen we de briefing in het engels. Buiten begint het te regenen, dus geen wandelweer. Ik besluit om eerst een lekkere spaghetti te gaan eten en daarna het fietsparkoers te verkennen met de auto. Geen toeristenweer vandaag : in Velden aan de Wörthersee zijn alle terrasjes leeg. Het fietsparkoers bestaat uit 3 ronden van 60 km. De eerste 20 km zijn vlak langs de Wörthersee tot in Velden. Dan volgt een eerste klim tot Augsdorf. Vervolgens wat afdalen naar Egyden op 30 km. Gedaan met de fun : nu begint de moeilijke beklimming van Rupertiberg. Het eerste stuk is steil, dan terug vlakker gedeelte om dan te pieken in een tweede gedeelte met een zeer steil stukje net voor de top. We zitten nu op 35 km. De resterende 25 km zijn afdalend met soms een lichte helling naar omhoog. Ondertussen is er een wolkbreuk. Ik verkies om bij een supermarkt te stoppen en even te gaan shoppen. Er valt te veel water uit de hemel om veilig te kunnen rijden.
Vandaag geen vakantieweer voor de toeristen : dus terug naar hotel. Er zijn al meer gasten toegekomen : italianen, duitsers en engelsen. In totaal 15 man schat ik.
Zaterdag 2 juli : gedaan met de toerist uit te hangen, nu wordt het al drukker. In de voormiddag nogmaals IRONMAN CITY bezoeken met de standjes. Nu is er veel meer volk dan gisteren. Men is nog bezig het fietsenpark in elkaar te steken.
In de namiddag bereid ik me voor op de wedstrijd : fiets nachecken, fietsplaatje monteren, labels op fietshelm, borstnummer aan heupband hangen, zakken voor BIKE en RUN in orde zetten. Tegen 16 uur doe ik de fiets binnen. De helm moet hier in de BIKE-zak blijven. De 2 zakken komen aan een rek nabij de zwem-finish en de omkleedtent.
Nog eenmaal de volgweg verkennen tussen de wissels, zien aan welk merkpunt mijn fiets staat, waar ergens mijn zakken hangen....en dan terug naar hotel voor avondmaaltijd en rust.
Zondag 3 juli : voor de meeste atleten een dag met veel stress, voor mij is het als een rustige jogging die ik moet doen. De wekker loopt af om 3.45 uur, een onmenselijk uur voor gewone mensen maar normale realiteit voor IRONMEN. Ik eet 2 honingkoeken op de kamer en drink fruitsap. Daarna naar beneden voor ontbijt : 2 pistolets met konfituur, wat muesli en fruitsap.
Ik neem mijn wetsuit, badmuts, zwembril en neusclip mee. Verder een zak met persoonlijke bevoorrading voor tijdens het fietsen : 3 zakjes W-cup en 3 zakjes energy-gel.
De start is pas om 7 uur, maar ik vertrek al voor 5 hr om een parkeerplaats vlak bij de start te hebben. De wisselzone voor het fietsen gaat pas om 5 uur open, maar er wachten dan al atleten om binnen te mogen. Bij het opmpompen van mijn banden laat mijn fietspomp het afweten. Een andere atleet overhandigt me zijn pomp. Oef ! Dat wordt volgende week een nieuwe pomp kopen !
Nadien wachten we aan de start vlakbij de opgeblazen luchtballons. Indrukwekkende sfeer : 3 helicopters cirkelen in het rond, luide muziek knalt uit de boxen, ongeveer 2000 triatleten kleden zich om in zwarte wetsuit en rode badmuts.
Rond 6.30 hr ga ik inzwemmen : het water is helemaal niet koud met een temperatuur van 23 graden. De start is op het zandstrand en ik plaats me helemaal achteraan rechts.
Daar valt het startschot. Ik draai me om en zwaai naar de toeschouwers als afscheid. Nog 30 seconden wachten tot de hele bende weg is en dan begin ik eraan. Het zwemmen gaat redelijk goed met weinig last van de andere zwemmers. In het heldere water volg ik gewoon de zwemmers voor mij. Boeien vallen moeilijk te bespeuren en er is veel golfslag in het water, vermoedelijk vanwege de massa zwemmers. Eerst 800 meter het meer inzwemmen, dan rond 3 boeien en terugkeren naar het strand waar we 100 meter over het strand moeten lopen (australische methode) alvorens de laatste 1800 meter aan te vatten. Rond de boeien is het FILE ("stau"). Er zijn gewoon te veel zwemmers om daar te kunnen liggen. Maar ik kan goed in rechte lijn zwemmen. Af en toe krijg ik wel een klop op mijn hoofd of lichaam, maar onbewust deel ik hier en daar ook een tik uit.
Op het strand ga ik in looppas, wat meteen applaus uitlokt bij de toeschouwers. Ik duik in het water en merk dat het nog maar 20 cm diep is. Maar het gaat nog net. Terug het meer in tot aan de boeien na bijna 3 km zwemmen. De laatste 800 meter gaan door het Lendkanaal, een riviertje dat 10 meter breed is. Ik verwachte hier grote problemen nu ze met 2000 zwemmers tegelijk erdoor willen, maar het valt mee waar ik zwem. Nergens is er een opstopping. Wel is het water er vuiler met algen door al dat gewoel van mijn voorgangers.
Het zwemmen viel mee, vlug uit het water, dribbelen naar de BIKE-zak. Dan naar de tent, omkleden op mijn gemak, 3 W-cups en 3 energy-gels in mijn T-shirt steken en fiets opzoeken. Als ik de wisselzone verlaat merk ik dat de klok op 1hr29' staat, wat dus een goede zwemtijd wilt zeggen. Maar toch een beetje pech : de snelheidsmeter van mijn fiets werkt niet en ook draag ik geen horloge (thuis ergens verloren tijdens het inpakken). Dat wordt dus op het gevoel heel de wedstrijd uitdoen, wat wel een bijkomende handicap betekent.
De eerste 20 km gaan relatief vlak langsheen de WörtherSee. Pas in Velden verlaten we het meer en het gaat omhoog op de eerste helling naar Augsdorf (25 km). Dan afdalen en vlakker tot Egyden.
Nu volgt de zwaarste passage met de beklimming van Rupertiberg in 2 stukken met daartussen een vlakker stukje. En de steilste stukken zijn inderdaag steil te noemen met 12% gemiddeld. Boven staat een DJ met luide muziek die de hele vallei vult. "Ironman..Ironlady...Sie sind die ware Helden....Finishennnnn !". Ja, de muziek werkt inderdaad motiverend, maar de helling wordt er niet minder steil door. Dit zou een snel fietsparkoers moeten zijn. Snel is waarschijnlijk bedoeld op het wegdek : redelijk goed asfalt. Maar 1500 meter klimmen blijven 1500 meter klimmen, net zoals in Nice of Zurich. Een massa toeschouwers op de laatste gedeelte van de Rupertiberg. Oef ! Het ging redelijk vlot en ik zie de 2 overige ronden in gedachten ook al goed passeren (iets wat een later foutief zou blijken). In de briefing hadden ze het al gezegd : in de eerste ronde zal Rupertiberg nog te doen zijn, in de tweede ronde zal het niet aangenaam zijn en in de derde ronde zal je Rupertiberg vervloeken. Waarmee hij ook gelijk zou krijgen.
Na 60 km fietsen komen de toppers me al voorbij gereden.
De tweede ronde gaat het al moeizamer op de Rupertiberg, het is al warmer geworden en de steile stukken vergen veel kracht. Meer kracht kan ik bijna niet meer zetten. Na 120 km neem ik mijn persoonlijke bevoorrading : in de laatste 60 km fietsen zal ik om de 10 km een W-cup of een energy-gel eten om zo voldoende energie te hebben voor de marathon. Het fietstempo zakt en ik moet even stoppen om mijn schoenen uit te doen om zo lichte voetkramp weg te werken. Rupertiberg  is nu zware kost geworden : de fietser voor mij gaat zelfs te voet naar boven. En ik geraak op mijn fiets zelfs niet sneller naar boven : voor mij kruipen de atleten als slakken naar boven. Met een maximale inspanning werk ik me op souplesse naar de top. Iedereen is verheugd als we voor de laatste maal deze klim achter de rug hebben.
Na 180 km fietsen bereik ik de wisselzone : de fiets wordt door de helpers ergens achteraan gestald, ik mag al verder om me om te kleden. Nog even een toiletbezoek om overtollige ballast weg te werken.
Nog 42 km te gaan. Ik reken dat ik daarvoor 4hr30' tot 5 hr nodig zal hebben. Het is nog warm en ik start op een rustig tempo. In totaal zijn er 2 ronden. Elke ronde bestaat uit een lus naar Krumpendorf en terug, en een tweede lus naar Klagenfurt Centrum en terug. De eerste 21 km gaan redelijk, ook al voelen de benen niet echt fris aan. Maar ik ben toch mijn voorgangers aan het inhalen. Na 25 km kom ik een Belg tegen : Wim Goossens uit Beerzel die bij de KNOET uit Aarschot aangesloten is. Hij is aan het stappen en ik vergezel hem omdat ik even wil uitrusten. Maar dit stappen brengt me uit balans : ik geraak moeilijk terug in mijn jogging-tempo. De laatste 15 km heb ik steeds meer en meer problemen om door te blijven lopen. Gevolg : meer en langere stap-pauzes. Gelukkig blijft Wim in mijn gezelschap zodat de tijd toch goed voorbij gaat.
Eindelijk zitten we al op 40 km, het gaat iets beter. De finish wenkt : ik pers er nog een mooie eindsprint uit om in schoonheid te eindigen. Prachtige ontvangst, vooral nu de duisternis ingevallen is en heel de finish baadt in een zee van lichten en muziek. De begeerde IRONMAN-medaille wordt rond mijn nek gehangen, dan chip binnenleveren, certificaat met tijden laten afdrukken. Nog is het niet gedaan : fiets afhalen, zakken meezeulen naar de auto en naar hotel rijden.
Eerst wetsuit uitspoelen, douche nemen, kledij te drogen hangen en achterover op het bed neervallen.
Geen slaappilletje nodig !
Maandag 4 juli : Ontbijt om 7.30 hr, alles in de auto stapelen...Dan Oostenrijkse krant "Kleine Zeitung" kopen om verslag van wedstrijd te lezen. Auto voltanken en autostrade op voor 1100 kilometers naar huis.
In Duitsland is het 33 graden warm en dat laat zich voelen op mijn vermoeide lichaam. Een middagpauze aan de ChiemSee doet mij deugd : Wienerschnitzel met frieten en een halve liter Auer Bier onder een parasol doet je helemaal opkikkeren. Terug nog wat zonnen in de auto. Gelukkig komen er wolken en zelfs een zwaar onweer met wolkbreuk waarbij de auto bijna van een brug geblazen wordt. In Belgie is niet veel meer te bespeuren van dit vakantieweertje : fris Belgisch weer zoals we hier gewend zijn in juli.
Thuis gekomen waren we blij en tevreden : het was een lange rit maar zeker de moeite waard. We komen zeker terug naar Klagenfurt !!!