IRONMAN voor beginners : mijn eerste triatlonwedstrijd te GERARDMER (26 juni 2004 )

zwem 1hr24'04"
wissel1 7'35"
bike 7hr59'40"
wissel2 9'36"
run 4hr45'34"
totaal 14hr26'30"

De laatste weken ( zelfs maanden ?) praktisch niets meer getraind (gebrek aan motivatie + aanslepende schouderblessure door te veel zwemtraining). Toch had ik graag de IRONMAN in Gerardmer meegedaan. Het fietsparkoers had ik tijdens mijn vakantie eind mei al verkend : 3 ronden over een parkoers van 60 km met daarin 3 cols. En tijdens die 2 weken maar tweemaal gefietst : 1 x 60 km en een tweede keer 2 x 60 km en toen voelde ik de vermoeidheid al opkomen.
Wat zwemmen betreft : de laatste weken had ik maar 1 keer per week gezwommen : telkens 1hr35' voor de 3,8 km in een 25 m zwembad.
En lopen : slechts een 25 km en een 32 km als langste afstand. Praktisch zo goed als niets.
Fietsen : door minder goed weer, tuinarbeid en fietspanne bleef dit ook ondermaats met gemiddeld niet meer als 100 km per week. Ver van ideaal om een volledige triatlon te volbrengen.
Toch was mijn "drive" om mee te doen aan de IRONMAN zeer groot. Al was het maar om te zien hoe lang ik het zou kunnen volhouden vooraleer wegens uitputting te moeten opgeven.
Het knelpunt zou het fietsen zijn : 180 km met daarin 9 cols die samen garant stonden voor 1500 m klimmen (gelukkig ook 1500 m dalen). Dat had ik nog nooit gedaan. Slechts 1 maal een 220 km op een vlak parkoers.
Zonder veel ruchtbaarheid te geven heb ik me dan via internet ingeschreven zo'n week voor de start. Dan zou het door de eigen clubleden niet opgemerkt worden. Een eventuele opgave zou dan minder opvallen. Dan zou ik pijnlijk moeten toegeven dat de IRONMAN nog niet voor weggelegd was. En Gerardmer stond bekend voor zijn zwaar fietsparkoers.

Donderdag 24 juni : veel rondgereden om de laatste voedingsmiddelen aan te kopen zoals druivesuiker, fruitsap, water, rozijnen, druiven, abrikozen... + alle materiaal verzamelen voor de wedstrijd (zwemgerief, fietsmateriaal, loopkledij, campeermateriaal). Het was al 's avonds 8 uur vooraleer ik richting Gerardmer ging.

Vrijdag 25 juni : 's nachts om 1 uur vlakbij Gerardmer gestopt en enkele uren in de auto geslapen (wat voor slapen moet doorgaan), weliswaar weinig comfortabel maar voldoende om mentaal opgefrist te zijn.
8 uur : installatie op een camping van Gerardmer + wat ontbijten + langs het meer wandelen om het zwemparkoers te bekijken + verkenning wisselzone
10 uur : afhalen rugnummers + plastiek zakken voor wisselzone + briefing in het frans over de wedstrijd. Mark Allan was ook aanwezig maar die sprak maar enkele zinnen.
11 uur : rustig in de tent nalezen van het tijdsschema in de brochure + lijstje opmaken wat in welke zak moet (Witte zak voor de start - Blauwe zak voor het fietsen - Rode zak voor lopen).
12 uur : wat eten (veel koolhydraten : mueslirepen van den Aldi + druiven + fruitsap + honingkoeken + fruitsap/water/isostar). Nadien klaarmaken van de zakken voor het fietsen + lopen. En maar piekeren of ik niets vergeten zou hebben, zeker driemaal gecheckt of alles in de zakken zat. Ja, het zou maar erg zijn als je na het zwemmen merkt dat je kousen of fietsbroek vergeten bent in de zak te stoppen.
14 uur wegbrengen van de fiets + zakken voor lopen en fietsen
15 uur : nadenken over mijn geplande strategie met als enige doel finishen voor middernacht. Dit was mijn planning :
- 7 hr : zwemstart
- 8 hr45' : einde zwemmen, dus 10 minuten meer dan in het zwembad (rekening gehouden met de massa, koude water + geen rechte lijn bij het zwemmen door orientatieproblemen)
- 8hr45' - 9hr : wissel met aandoen fietskledij
- 9 hr - 17.30 hr : fietsen met 2hr40' over de eerste ronde van 60 km, 2hr50' over de tweede ronde en 3 hr over de laatste ronde. Hier rekening gehouden met toenemende vermoeidheid.
- 17.30 - 17.45 : wissel met aandoen loopkledij
- 17.45 - 23.45 : marathon in maximaal 6 uur met daarna nog 15 minuten extra tijd vooraleer de finish gesloten zou zijn.
Dit schema zou ik trachten aan te houden en zien of ik bij het lopen er nog wat tijd kon afpitsen. Maar fietspanne kon nog altijd roet in het eten gooien.
Op internet had ik voldoende gegevens opgezocht over wat andere triatleten eten en drinken voor en tijdens een IRONMAN. Het was mij opgevallen dat je niet meer maar ook niet minder dan 1 liter per uur moest drinken tijdens het lopen en fietsen. Dit omdat het lichaam maar 1 liter drank per uur kan absorberen in de spijsvertering, ook al verlies je bij warm weer meer dan 1 liter per uur. Op het fietsparkoers stond om de 15 km een bevoorradingspost en telkens moest ik zien dat ik 1 tot 2 drinkbussen van 0,5 liter zou opgedronken hebben. Zo kwam ik aan 2 tot 3 liter per ronde van 60 km fietsen. Meestal nam ik afwisselend 1 bus water en 1 bus engergy-drank. Ook energierepen, druivesuiker + honingkoeken die in mijn shirt zaten, appelsien en banaan heb ik bij elke post naar binnen gezwelgd. Geen rekening gehouden met een dorstgevoel, wel dit strakke eet- en drankritme aangehouden.
20 uur : trachten te slapen maar door luidruchtige hollandse campeerders (nou seg, hartstikke...) werd later dan 22 uur geloof ik.

Zaterdag 26 juni :
4 uur : de wekker loopt af. Op 1 uur tijd werk ik 2 pakken muslirepen naar binnen (16 repen, ging maar net) + regelmatig gedronken ertussen : samen goed voor 300 g koolhydragen (zo berekend voor iemand met mijn gewicht van 95 kg). Dan toiletbezoek en stoppen met drinken.
5 uur : stilaan zwemgerief nemen. Nog eens kijken in de brochure hoe het zwemparkoers verliep.
5.30 uur : wandeling naar de wisselzone (15 minuten gaan).
6 hr hr : omkleden (wetsuit spant wat door de extra kilo's van de laatste 2 dagen) + in wetsuit naar startzone gaan + afgeven witte zak met kledij.
6 hr45' : klaar voor de start. De hemel is prachtig blauw gekleurd en er is geen zuchtje wind. Buiten is het wel fris maar doenbaar. Ik ben totaal niet nerveus, alleen wat schrik van een eventuele koude watertemperatuur. Als ik maar niet moet opgeven meteen na de zwemstart !
7 hr : start. Ik sta bijna helemaal achteraan omdat ik genoeg plaats wil hebben om rustig te starten. Als ik in het water stap voelt dit niet zo koud aan, ook al zou de temperatuur ervan 19 graden moeten zijn. Een meevaller. 850 zwemmers molenwieken door het water. Presies een enorme wasmachine.
Ik begin met enkele slagen schoolslag en ga dan over op crawl. Maar de koude pakt op mijn longen en ik moet afwisselend schoolslag en crawl doen. Ook is er een lichte paniek als ik naar beneden in het meer kijk, al is het maar 2 tot 3 meter diep tijdens de eerste 100 mter. Toch valt dit voor een eerste keer zwemmen met wetsuit erg mee : ik moet met de benen praktisch niets doen en mijn lichaam lijkt te drijven.
Na 200 tot 300 meter kom ik in kadans en is de koude weg : ik schakel volledig over op crawl. Om mij te orienteren kijk ik naar de anderen die rechts van mij zwemmen. Zo moet ik niet telkens vooruit kijken om de tussenboeien en de bakens te zoeken waarheen ik moet zwemmen.
Als richtpunt staan er 5 platforms met daar een goed zichtbare gele tent op gemonteerd. De zwemroute loopt eerst naar de andere kant van het meer, dan naar 90 graden naar rechts in de breedte, vervolgens terug naar rechts tot voorbij halfweg en tenslotte via een lusvormige richting start, keren rond een vierde platform en dan een laatste platform richting wisselzone aan het casino.
De eerste 2 waren goed zichtbaar maar op weg naar het derde platform stond de zon pal boven het water en verblinde mij volkomen. Daarom keek ik in welke richting de anderen zwommen. Onderweg botste ik tweemaal op een gele boei. Dat betekende dat ik in de juiste richting aan het zwemmen was. De zwemmers waren heel verspreid in de breedte aan het zwemmen. Hadden zij dan zoveel moeite om zich te orienteren ?
Na 1hr24' kwam ik licht waggelend uit het water, een uitstekende tijd voor de 1hr35' die ik in een zwembad ervoor nodig heb.
In de tent waren tot mijn verwondering de andere atleten niet erg gehaast. Dus deed ik het ook rustig aan. Ook op de fiets startte de rest erg traag naar mijn mening. Ik volgde mijn voorgangers op hetzelfde tempo als zij aanhielden en begon meteen met drinken en eten. Want dat was het allerbelangrijkste waaraan men moest denken om met zo weinig problemen te finishen.
Enkele kilometers verder, bij de eerste helling te Xonrupt geraakte mijn ketting vooraan niet op het kleinste rad. Ik trap achterwaarts en hup, direkt mijn ketting eraf. Dus stoppen en manueel de ketting erop leggen. 2 kilometer verder terug van hetzelfde : de ketting zit klem en weeral een ongewenste stop. FUCK. Mijn fiets had ik een tiental dagen geleden laten nazien, alleen dit mankement had ik vergeten te vermelden.

Maar dan heb ik een taktiek uitgedokterd : bij het naderen van een helling eerst achteraan op het kleinste wiel schakelen, dan vooraan op de kleinste schakelen en blijven trappen tot de ketting na 5 tot 10 seconden op het kleinste wiel gaat. Desnoods achteraan heen en weer schakelen. Voor de resterende 175 km is mijn ketting erop blijven liggen.
Bergop doe ik het rustig : kwestie van zo weinig mogelijk energie te verliezen. Bergaf ga ik sneller dan de rest door mijn hoog lichaamsgewicht : tot 66 km per uur in de lange afdaling van de Défilé de Straiture. Dit is echt genieten ! Tijdens die eerste afdaling zie ik een triatleet naast zijn fiets roerloos in de gracht liggen. De dag nadien zal ik vernemen dat het een Belg is die daar dodelijk verongelukt (hoofd tegen rots, wellicht als gevolg van bewusteloosheid door suikerziekte gevallen).
De eerste fietsronde van 60 km die ik in ongeveer 2hr30' (gemiddeld 25 km/hr). Dus beter als verwacht. Tijdens het fietsen drink en eet ik zoveel als ik maar kan.
De beklimming van de Col du Plafond is de zwaarste met tegen het einde een steil stuk van 7%. Het is warm en de snelheid daalt er zelfs tot 8 km per uur tijdens de laatste ronde. Maar ik besef dat het einde nog vele uren veraf is en houd vol.
Halverwege de laatste ronde en nog 35 km te fietsen : plots blokkeert mijn achterste fietswiel. Ik stap af en merk dat mijn achterste rem volledig dichtgeklemd is. Ik zie niet direkt een oorzaak en daarop ontploft plots mijn voorste fietsband. Ja, denk ik, hier is het gedaan met mijn droom : een lekke band vooraan en achteraan een mechanisch probleem ? Ontgoocheling is nabij.
Dan zie ik dat het achterste wiel ineens terug vrij is en dat er een takje in de zijkant van de voorste band is gekomen, waardoor de binnenband ontploft is. Zelfs de buitenband is over een lengte van 10 cm over het wiel geschoten. Snel voorwiel eraf, nieuwe binnenband erop en met het kleine fietspompje zo hard mogelijk oppompen. Maar de bandendruk krijg ik niet hoog genoeg naar mijn goesting.
De resterende 35 km rij ik dan voorzichtiger om niet in een put te rijden (vermijden van geklemde binnenband). Anders is er nog maar 1 mogelijkheid : plakken, en dat betekent nog meer tijdsverlies met het risico van buiten tijd te finishen.
Als ik eindelijk de finish bereik ben ik zeer opgelucht. Mijn fiets wordt meteen overgenomen en ik stap rustig naar de wisseltent waar ik op adem kom, mij rustig omkleed, nog wat drink ( fruitsap met daarin druivesuiker) en berg mijn fietskledij weg in een gescheurde zak. Maar daarover maak ik me niet druk meer.
Dan starten met de schrikbarende afstand van 42 km over een golvend parkoers.
De eerste kilometer voelen de benen niet zo zwaar als verwacht. Hooguit wat loom. Maar na 5 minuten ik me werkelijk uitgerust en SUPERSTERK. Totaal geen vermoeidheid te bespeuren. Wat een opluchting en vooral een enorme opsteker !
Het parkoers bevat enkele lichte hellingen en ik loop bewust aan een traag tempo. De atleten die aan hun laatste loopronde (van de 3 rondes) bezig zijn moeten stappen als het bergop gaat. Ik voel me superieur en laat het ook merken. Als een mooie dame mij in het oog krijgt verhoog ik zichtbaar het tempo en geniet van de aandacht die ik krijg. Een drietal keer onderga ik haar "intieme" aandacht en telkens antwoord ik met een krachtige demmarage die heel wat applaus van de omstaanders ontlokt. Ja, ik had beter moeten weten ! Versnellen in een marathon is dodelijk !
2 ronden gaat het werkelijk alsof het slechts een 5 km lang is. Dit als gevolg van de grote hoeveelheden koolhydraten en drank die ik tijdens het fietsen heb ingenomen. Ik voel me als SUPERMAN. Maar als ik de laatste ronde van 14 km aanvang komt de beruchte man met de hamer als een donderslag bij heldere hemel. En het worden een lange en lastige 14 km. Vooral in het begin is het afwisselend 20 meter joggen en 20 meter stappen. Zeer pijlijk voor mij. De grote afgang is nabij. Ik hoop dat ik mijn vrouwelijke fan onderweg niet meer hoef te passeren. Romantiek is omgeslagen in wanhoop. Wijselijk besluit ik dat dit maar tijdelijk is en eet bij de bevoorradingsposten suiker + chips (zout). Toch lijkt het lichaam geen goesting meer te hebben en de motor sputtert. Waarom klopt de theorie van de voeding niet ?
Pas in de laatste 5 kilometer gaat het terug beter. Alleen bergop moet ik nog stappen. Nog 1 kilometer, maar het blijft lastig, afzien. Dit is het kritieke moment in de IRONMAN !
Nog 200 meter. Ik wil in schoonheid eindigen en start met een splijtende sprint. Er wordt omgeroepen "Et il y a un sprint...". De toeschouwers zijn door het dolle heen en applaudiseren luidruchtig. Ja, zo wil ik het hebben. Zo moeten zij het zien : geen afgeleefde triatleet, maar wel een krachtige sportman die na 14hr30' nog uit reserves kan putten en met opgeheven hoofd finisht. Het is als een droom : fototoestellen flitsen alsof ik de eindwinnaar ben. De mooiste finish uit mijn leven. Ik ben nog maar 5 seconden na de finish en ik krijg al een kaart toegestopt met daarop mijn tussentijden, wisseltijden, tussenstand en totaaltijd en rangschikking. Kan het nog beter ? Enkele atleten feliciteren mij voor mijn eindsprint. Nu voel ik me een echte IRONMAN. Al was ik allerlaatste, dit is gelukkig zijn. Maar ja, ditmaal geen familie, vrienden of clubleden om deel te nemen aan mijn euforie.
Dan richting wisselzone, de zakken en fiets ophalen. Met heel het boeltje op de fiets richting camping (ook een hele opgave). Eindelijk een goede douche (kinderformaat met 1 haak die op het punt staat af te breken), inpakken van de campeerspullen en na getwijfel over al of niet overnachten vertrek ik naar huis. Het vermoeide lichaam zegt blijven, de hersenen zeggen : zo snel mogelijk naar huis om thuis de triomfantelijke overwinning mede te delen. Eerst met de GSM het behaalde resultaat doorbellen. Gestart om 7 uur 's morgens en pas gestopt om 21.30 uur. Zouden de niet-sporters thuis wel beseffen wat dit betekent ? Wellicht niet. Ze aanhoren mijn getuigenis alsof ze in de kerk naar een epistel aan het luisteren zijn. Dus op terugweg dan maar.
Maar eerst nog een lekkere friet met mayonaise te Gerardmer gegeten. Onderweg naar huis nog gestopt om een tweetal uurtjes te slapen en 's morgens om 7 uur stond ik terug thuis. Even moeilijke momenten gehad in de laatste 200 km in België. Dit mag ik de volgende keer niet meer doen ! Mijn engelbewaarder zou vroeg of laat eens forfait kunnen geven. Tijd nu voor recuperatie, want binnen 2 weken wacht de IRONMAN van Frankfurt !

BESLUIT : voor een IRONMAN moet je vooral zien dat je altijd ENERGIE hebt via suikers (koolhydraten) en vooral VEEL DRINKEN. Als je niet meer kan pissen is het reeds te laat ! Voor de rest : aan carboloading doen, na wat 3 dagen dieet, 2 dagen voor de wedstrijd veel koolhydraten eten (zeker 3 tot 2 uren voor de start) en de wedstrijd gepland indelen zonder de lat hoog te leggen.
En iedereen die finisht is een WINNER en mag zich een IRONMAN (IRONWOMAN) noemen.

TOTAAL : 14hr26'30" (657/857)

Zwemmen : 3,8 km in 1hr24'04" (677ste tijd)
Wissel 1 : 7m35'
Fietsen : 180 km in 7hr59'40' (662ste tijd) met vervanging lekke band + 2 x ketting eraf
wissel 2 : 9m36'
Lopen : 42 km in 4hr45'35' (657ste tijd)

Ideaal weer.