11 juli 2004 : IRONMAN FRANKFURT AM MAIN in 13hr51'40" (1501ste plaats)

zwemmen : 1hr22'42"
wissel 1 : 9'00"
fietsen : 7hr14'14"
wissel 2 : 3'52"
lopen : 5'02"
Totaal : 13hr51'40" ( 1655/1893)

Vrijdag 9 juli :
Opgestaan om 5 uur. Douchen, scheren, eten. Fiets en ander materiaal in de auto laden om vervolgens om 6 uur in Lier voor de deur te staan van KTT-lid Erik Caluwaerts. Samen met zijn vrouw + haar vriendin vertrekken we richting Frankfurt. Voor Erik is dit zijn eerste volledige triatlon en zijn verwachtingen zijn hoog gespannen. Een heel jaar heeft hij specifiek getraind voor dit ene doel. Voor mij is het de tweede IRONMAN na mijn deelname aan Gerardmer (Frankrijk) 2 weken geleden.
Via Lummen, Aken en Keulen belanden we rond 11 uur aan het Novotel in Offenbach op 4 km van het centrum van Frankfurt. Samen met Erik verkennen we in de auto het fietsparkoers : eerst de 12 km van de Langener Waldsee waar het zwemmen plaatsvind, tot te finishzone in Frankfurt centrum. Dan de eerste van de 2 ronden van 84 km, met onderweg enkele stevige hellingen. De vrouwen verkiezen om bij het hotel te wachten op onze terugkeer.
Van het zwemmen tot Frankfurt Centrum is het 12 km vlak tot licht dalend over vlakke en kaarsrechte asfaltwegen. Verder 10 km dwars door het centrum tot Bergen-Enkheim waar de eerste steile helling (The Beast) met een hoogteverschil van ongeveer 80 meter ons wacht.
De steilte lijkt mee te vallen. Zo te zien zelfs te doen met het grootste blad vooraan.
Weer terug vlak tot km 35 waar een kleine helling over kasseien ons door Maintal-Hochstadt (The Hell) leidt. Gelukkig maar 10 à 20 meter hoogteverschil. Terug licht afdalend tot km 45 waar in de open vlakte de Huhnerberg met een hoogteverschil van 80 meter ons een langere beklimming toont. Het steilste stuk ligt op het laatste maar is redelijk te doen en niet echt steil. Dan een lange, snelle afdaling naar WachenBuchen. Verder een lang, golvend parkoers over Karben naar Friedberg waar een lichte helling (Burg Meile) door de dorpskern gaat. Terug licht stijgend en dalend tot Bad Vilbel waar een langere en steile helling (Heartbreak Hill) ons opwacht. Na deze laatste helling gaat het voortdurend dalend tot het einde van eerste ronde in het centrum van Frankfurt. Het parkoers gaat bijna uitsluitend over goede asfaltwegen met weinig putten of steentjes. Dat zien we wel zitten.

Om 13 hr melden we ons in het Novotel aan, we installeren ons in de kamers (Erik met de 2 vrouwen en ik alleen) om dan richting Frankfurt City te gaan. We halen onze startnummers af, bezoeken de Expo om tegen de avond terug naar het hotel te gaan. 's Avonds nog een kleine wandeling gedaan met Erik om de spieren wat los te werken. Na een spaghetti in een vlakbij gelegen pizzeria trekken we ons terug in het hotel om eens goed uit te rusten.

Zaterdag 10 juli :
We leveren onze fietsen binnen in de eerste wisselzone aan de Langener Waldsee. Erik moet dat tussen 11 en 12 uur doen, ik tussen 17 en 18 uur. Tussendoor verkennen we het zwemparkoers, wisselzone 2 (van fietsen naar lopen) en de uiteindelijke finish. In ons hoofd kennen we nu heel het parkoers.
We trachten te slapen vanaf 21-22 hr, maar dit lukt niet goed. Zelf slaap ik maar een 3 tot 4 uur. Bij Erik spelen de zenuwen hem de parten. Is dit door de 2 vrouwen op zijn kamer of door de te hoog gespannen verwachtingen ?

Zondag 11 juli :
Als ik hem 's morgens om 4 uur ga halen voor het ontbijt is hij een wrak : hij heeft niet geslapen, heeft rillingen over heel zijn lichaam dat warm en koud aanvoelt en heeft moeten overgeven. Erik denkt van niet te starten. Tijdens het ontbijt doe ik als tijdelijke coach mijn werk en bombardeer hem met de nodige peptalk. Een Franse triatleet met inmiddels 5 IRONMANS op zijn palmeres rijdt met ons mee naar de start en zegt dat het bij een IRONMAN voor 50% gaat om training en voor 50% om mentaliteit. Dat lijkt Erik wat gerust te stellen. Enfin, wat frisse buitenlucht zal hem goed doen, denk ik.
5 uur : we parkeren onze auto nabij de finish en stappen in de bus die ons naar de Langener Waldsee brengt.
5.30 uur : we controleren onze fiets, overlopen nog eens de overgang van zwemmen naar de fiets, een bezoekje naar toilet om dan in de wetsuit te kruipen.
Iemand vlakbij mijn fiets heeft al een platte band. "Scheisse !" klinkt het luid. Ja, beter nu als straks na het zwemmen. Via de speaker wordt omgeroepen dat een atleet de wetsuit vergeten heeft in zijn hotel. Heeft er iemand een extra wetsuit bij ? Hoe kan je dat nu vergeten ! 't zal wel van de stress geweest zijn.
6.30 uur : we trekken richting water. Er staan nog maar een vijftigtal atleten klaar.
6.45 uur : we gaan te water en zetten ons al drijvend aan de linkerzijde van de startlijn.
Het water voelt niet koud aan. Helaas neemt de druk op mijn blaas toe. Te laat om nog terug uit het water te gaan en uit de wetsuit te stappen. Dus voor de eerste maal maar pipi in de wetsuit. Het voelt aan als een warme koeienuier tussen mijn benen. Maar ja, of het nu in mijn lichaam is of aan de buitenzijde , het moet toch mee met de zwemtocht.
Ik zie Erik niet meer ? Toch geen opgave ? Ik sta er alleen voor.
7 hr : er is vertraging : nog heel wat atleten zijn richting water aan het gaan. Een mat met elektronische tijdmeting zou ook nog niet klaarliggen, meen ik te horen ?
7hr11 : eindelijk start. Ik kan meteen goed zwemmen met genoeg plaats tussen de andere zwemmers. Soms voel ik er wel eentje langs links, rechts of aan mijn tenen. Door mijn richting wat bij te sturen kan ik verder zwemmen. Alleen de orientatie lukt niet goed : ik zie vele zwemmers en boeien, maar de platforms waar men rond moet draaien zie ik niet. Ik richt me op de andere zwemmers en moet meermaals mijn zwemrichting bijsturen.
De eerste lengte is de langste en duurt langer als verwacht. Na het eerste keerpunt rond een platform gaat het richting land waar we 20 meter moeten lopen om terug in het water te gaan voor de 2de ronde. Dit gaat goed. Onderweg hangt er wat wier rond mijn linkerhand, maar dit vormt niet echt een probleem. Een beetje schudden en het is weg. Als ik het zwemmen eindig kijk ik op mijn horloge : 1hr22'42", in ieder geval beter als de 1hr24' in Gerardmer 2 weken geleden. En niet vermoeid.
Via een helling gaan we uit het water richting wisseltent. Ik voel me sterk en doe dit in lichte looppas. Eerst de blauwe zak met fietskledij nemen, snel afdrogen en omkleden. Maar eerst gaan plassen in het toilet, dan richting fiets en verder lopen met de fiets naar de fietsstart. Van het meer tot de fietsstart is het zeker 400 meter lopen. Maar met 2200 deelnemers is dit wel te begrijpen. Ik heb 9 minuten nodig voor de wissel.
Op de fiets meteen een honingkoek eten en genoeg drinken. Er staat al iemand met platten band na enkele meters. En in de volgende kilometers staat er soms ook iemand met fietsproblemen.
Het gaat rusting richting Frankfurt City. Ik wil tijdens het fietsen een gemiddelde houden van 24 km per uur. Dan zou ik de 180 km kunnen fietsen in 7hr32".
Het fietsparkoers gaat vlot, alleen de laatste 30 km zal ik het een beetje lastig krijgen aan mijn poep van dat langdurig zitten.
De toeschouwers zijn werkelijk fantastisch. Bij de beklimming in Friedberg doe ik er nog een schepje bovenop een steek onder luid gejuich mijn voorgangers voorbij. Ik laat merken dat ik in goeie vorm ben en zwaai naar de toeschouwers. De man aan de microfoon ziet mijn rugnummer (2020 met Jozef erop) en schreeuwt : "Ja, die Belgien haben wirklich POWER !". De omstaanders gaan werkelijk uit hun bol. Ik zwaai enthousiast met mijn hand en toon mijn biceps om te laten zien dat ik nog in supervorm ben. De woorden als "Klasse", "Super",...vliegen mij voortdurend om de oren. En ja, "Jozef", dat heb ik zeker 2000 maal gehoord die dag. De toeschouwers waren echt SUPER !
Die 180 km leken wel een zegetocht van 180 km. Elke doorkomst in de tussendorpen was net als een blijde inkomst. Dit was echt genieten.
Tussendoor eet en drink ik voortdurend. Bijgevolg ongeveer 4 keer moeten stoppen voor een plaspauze en 1 keer voor groot toilet. Maar dat deed deugd !
Na de eerste ronde passeer ik Peggy (Erik's vrouw) en haar vriendin. Ik roep hen toe "En Erik ?". Peggy steekt haar duim omhoog en lacht. Dat zit dus goed met Erik. Ik ben blij dat hij in de race zit en dat zo te zien alles opperbest gaat.
De steile doortocht in Bad-Vilbel is net als de beklimming van Alpe d'Huez in de Tour de France. De mensen staan rijen dik en je kan er slechts met 1 fiets tegelijk doorheen. Er dreunt keiharde muziek, er wordt geschreeuwd, gezwaaid met vlaggen en nog wat.... Ik zie zelfs niet waarheen ik moet rijden. FENOMENAAL ! Ik voel me als Lance Armstrong ! Het enthousiasme is wederzijds. En zo vliegen de fietsuurtjes voorbij. Na 7hr14' op de fiets kom ik aan de tweede wissel. YES, dit heb ik al op zak ! Nu "nog maar" een marathon voor de boeg. Ik overhandig mijn fiets aan een helper, haal mijn rode zak van de rekken en ga richting wisseltent.
Een andere helper neemt ongevraagd mijn zak en laadt deze uit terwijl ik mijn fietskledij uitdoe. Hij bergt zelfs mijn fietskledij weg in de zak. Wat een service ! Eerst ga ik nog even naar het toilet voor een grote behoefte te doen. Al bij al duurt deze wissel maar 3'52".
Het loopparkoers loopt langs de beide oevers van de rivier over mooie wandelwegen. Ik voel me goed en loop rustig in het ritme van de andere lopers. Hier lijken ze sneller te lopen als in Gerardmer. Onderweg kom ik de andere KTT'ers tegen : Johan de Keyzer, Patrick Casier en natuurlijk onze superman : Erik Caluwaerts die in goede doen is.
We moeten 3 ronden van 14 km afleggen. Maar de zon begint te schijnen en er steekt soms een lichte bries op. Na de eerste ronde krijg ik het moeilijk : buikkrampen, te warm gevoel... Ik moet dringend plassen en doe dit tegen een boom. Er lijkt wel 2 liter uit te stromen, net als een koe op de weide. Een 100 meter verder kom ik langs een toilet : dus ook de grote behoefte gedaan.
Daarmee is de spanning in de buikstreek weg. Door deze rust van enkele minuten voel ik me terug beter. Ik drink overvloedig en nuttig voldoende enery-gels, bananen,...
De tweede ronde gaat terug beter, maar in de laatste ronde van 14 km wordt het moeilijker. Hier begint de echte IRONMAN ! Vooral de laatste 6 kilometer moet ik soms stappen. Bij de bevoorradingsposten neem ik alle tijd om te drinken, chips en TUC-koekjes te herkauwen. De vermoeidheid laat zich duidelijk voelen.
Ik zal deze marathonafstand afleggen in 5hr01'51" (in Gerardmer was dit 4hr45'34"). Niet zoals de 4hr29" die ik gepland had, maar ja, finishen is vandaag het doel. De finish is nog maar enkele honderden meters en Eric begeleidt me al lopen.
Nog 100 meter, Peggy neemt nog een foto van mij en ik pers er nog een mooie eindsprint uit om in schoonheid te eindigen : na 13hr51'40" kom ik als 1501ste onder luid applaus over de finish. Slechts 6 minuten trager dan de 13hr44' die ik vooraf in gedachten had. Er heerst een enorme ambiance met feestmuziek. Een reusachtige videowall brengt sfeer en kleur in heel het gebeuren. Dit is gewoon Hawaii in Europa !!
Ik ontvang een prachtige medaille, een handdoek rond mijn nek.
Het ontvangst na de finish is echt UNIEK : je krijgt meteen een persoonlijke begeleider die je naar de atletenzone brengt. Eerst een verplicht bezoek naar de dokter. Die ziet meteen dat ik er nog prima uitzie. Dan legt mijn begeleider mij alles uit : waar ik kan gaan eten, waar de witte zak met persoonlijke spullen ligt, waar ik T-shirt en Finisher-certificaat kan halen, waar ik me kan omkleden en waar de warme bubbelbaden staan.
Eerst ga ik naar de vreettent en verwen me met druiven, dessert, broodjes met kaas, drank... Dat heb ik intussen wel verdiend. Erik heeft me intussen gevonden en samen eten we verder waar hij zijn verhaal doet : alles was verlopen zoals hij gepland had, nergens een inzinking gehad. Ik ben meer dan tevreden over zijn succesvolle IRONMAN en vooral zijn snelle tijd van 10hr25'47" is een verrassing voor mij. We spreken af aan de bubbelbaden.
Ik haal mijn witte zak met persoonlijke spullen op, dan finisher cerificaat en een prachtig T-shirt.
Dan wacht me een groots bubbelbad met heerlijk warm water. Vrouw of man, dat speelt allemaal geen rol meer. Een kwartiertje ontspannen liggen en ik ben volledig hersteld. Geen spoor meer van vermoeidheid.
Erik neemt nog enkele foto's van de finishzone en dan halen we onze fiets en resterende zakken af aan de wisselzone. Met fiets en zakken nog 1 kilometer naar de auto, 15 minuten rijden naar het hotel... Fiets naar hotelkamer, wetsuit uitspoelen, kledij te drogen leggen. Zo wordt het bijna middernacht. We spreken af om uit te slapen tot 9 uur 's morgens.

Maandag 12 juli :
We voelen ons goed, alleen wat schuurplekken van de wetsuit in de nek, rond de okselstreek van het lopen en Erik nog een rode teen van het fietsen. Maar het is aan ons niet te zien dat we de dag voordien een volledige triatlon gedaan hebben.
Met grote voldoening rijden we terug richting thuishaven.

Verder een dikke proficiat aan allen die mijn aangemoedigd hebben tijdens het fietsen + lopen. Vooral voor :
- Erik Caluwaerts die hier zijn eerste IRONMAN uitgedaan heeft in een fenomenale 10hr25'47". Die komt zeker in Hawaii !
- Zijn vrouw Peggy + haar vriendin die voor de nodige morele/fysieke ondersteuning gezorgd hebben
- KTT-lid Steven Hazenbosch die ons aangenaam verraste met zijn aanwezigheid, vooral een stevige handdruk bij het lopen deed deugd.
- de andere KTT-leden in deze wedstrijd : Johan de Keyzer (10hr39'33", wat een snelle tijd !) en Patrick Casier (12hr13'03", dit ondanks krampen bij het lopen)

Volgende afspraak : mijn derde IRONMAN te ZURICH op 25 juli 2004 om dit blok van 3 IRONMANS in 4 weken af te sluiten. Doel : finishen rond de 14 hr.